Menu
A+ A A-

Στις αρχές και τα μέσα του 20ου αιώνα εμφανίστηκαν θεατρικοί συγγραφείς που παρουσίασαν έργα με ποικίλη θεματογραφία, όπως οι οικογενειακές συγκρούσεις, οι επιπτώσεις των πολέμων, η Ευρωπαική τάση της Ελλάδας, αλλά και ηθπγραφίες και κείμενα λαογραφικού ενδιαφέροντος. Οι πιο σημαντικοί θεατρικοί συγγραφείς της εποχής ήταν ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, με έργα όπως ο Ποπολάρος, η Στέλλα Βιολάντη, ο Σπύρος Μελάς που έγραψε έργα όπως ο Παπαφλέσσας, ο Γιός του Ίσκιου.

Λίγο αργότερα έκανε την εμφάνιση του ο Παντελής Χόρν που ενσωμάτωσε κωμικά στοιχεία στο δράμα, δίνοντας εκπληκτικά έργα όπως το Φυντανάκι και ο Σέντζας. Ο Άγγελος Τερζάκης, ο Γιώργος Θεοτοκάς και ο Δημήτρης Ψαθάς είναι επίσης ανάμεσα στους πιο σημαντικούς συγγραφείς μας στον 20ο αιώνα.

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος (9 Δεκεμβρίου186714 Ιανουαρίου1951) ήτανΖακυνθινόςμυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων. Διετέλεσε αρχισυντάκτης στο θρυλικό πια περιοδικόΗ Διάπλασις των Παίδων κατά την περίοδο 1896 - 1948. Κατά την αρχισυνταξία του Ξενόπουλου στο περιοδικό ήταν και ο βασικός του συντάκτης. Είναι χαρακτηριστική η υπογραφή τουΣας ασπάζομαι, Φαίδων, που χρησιμοποιούσε στις επιστολές που υποτίθεται έστελνε στο περιοδικό. Ήταν ο ιδρυτής και εκδότης του περιοδικούΝέα Εστία, το οποίο εκδίδεται ακόμα και σήμερα. Το 1931 έγινε ακαδημαϊκός. Μαζί με τουςΠαλαμά,ΣικελιανόκαιΚαζαντζάκηίδρυσε τηνΕταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών.

 

 

 

 

Ο Σπύρος Μελάς γεννήθηκε στη Ναύπακτο και φοίτησε στη Νομική Σχολή τουΠανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του.

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στον χώρο της δημοσιογραφίας μέσα από τις εφημερίδες «Άστυ » και «Ακρόπολις», ενώ σύντομα διακρίθηκε ως χρονογράφος και ως πολεμικός ανταποκριτής στουςβαλκανικούς πολέμους, όπου πήρε μέρος ωςλοχίαςτου πυροβολικού, αλλά και στονελληνοϊταλικό πόλεμο.

Διετέλεσε αρχισυντάκτης των εφημερίδων «Χρόνος», «Νέα Ημέρα», «Πατρίς» κ.ά., διευθυντής της εφημερίδας «Δημοκρατία» (1924) και συνεργάτης πολλών άλλων («Εμπρός», «Η Καθημερινή », «Ελευθερία», «Εστία», «Το Βήμα» κ.ά.), ενώ το 1948 εξέδωσε το περιοδικό «Ελληνική Δημιουργία».

Ανέπτυξε επίσης σημαντική δραστηριότητα στον χώρο του θεάτρου, ιδρύοντας το 1925 το βραχύβιο Θέατρο Τέχνης και συμμετέχοντας το 1929 στην ίδρυση του θιάσου «Ελευθέρα Σκηνή», μαζί με τηΜαρίκα Κοτοπούλη και τονΔημήτρη Μυράτ.

Το 1935 εξελέγη τακτικό μέλος τηςΑκαδημίας Αθηνών , της οποίας διετέλεσε πρόεδρος το 1959.

Έγραψε τα θεατρικά έργα «Ο γιος του ίσκιου», «Το χαλασμένο σπίτι », «Το κόκκινο πουκάμισο», «Το άσπρο και το μαύρο», «Παπαφλέσσας», «Ιούδας», «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται», «Η μέθοδος των τριών», «Αργυροί γάμοι», «Βουβές αγάπες», «Ρήγας Βελεστινλής» κ.ά. Εξέδωσε επίσης τα βιβλία «Από τα ταξίδια μου» (1916), «Το Εικοσιένα και η Κρήτη» (1930), «Ο Γέρος του Μωριά» (1931), «Ο Ναύαρχος Μιαούλης» (1932), «Ματωμένα ράσα» (1933), «Κουβέντες του Φορτούνιο» (1936), «Φλογισμένα πέλαγα» (1947), «Για ένα καινούριο θέατρο» (1956), «Η επανάσταση του 1909» (1957), «50 χρόνια θέατρο» (1960), «Νεοελληνική λογοτεχνία» (1963), «Ελληνική γενική αν-θολογία» (1964) κ.ά.

 

 

ΟΜΑΔΑ Δ²Τ

Δήμητρα Γκόγκα

Δέσποινα Αρβανίτη

Τζωρτζίνα Τσιχλάκη